ฟังก์ชั่นและคุณสมบัติของฮอร์โมน

ความเร็วของปฏิกิริยาพื้นฐานในการเผาผลาญคาร์โบไฮเดรต ไขมัน และโปรตีนจะถูกควบคุมตามความต้องการของสิ่งมีชีวิต แรงกระตุ้นทางโภชนาการพื้นฐานของร่างกาย เช่น ความอยากอาหารและความต้องการที่จะกิน ก็มีระบบการสื่อสารของฮอร์โมนและประสาทเช่นกัน ในบทความนี้ เราจะอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับชื่อของฮอร์โมนทั้งหมดในร่างกายที่ส่งผลต่อชีวิตของเรา หน้าที่ของฮอร์โมน และฮอร์โมนชนิดใดที่ทำหน้าที่ทางชีวภาพ

ฮอร์โมนและหน้าที่ของพวกมัน

ฮอร์โมนต่อมใต้สมอง

อะดรีโนคอร์ติโคโทรปิกฮอร์โมน (ACTH)

ACTH มีสองฟังก์ชัน หนึ่งกระตุ้นการหลั่งฮอร์โมนสเตียรอยด์ อีกอันช่วยกระตุ้นการพัฒนาของต่อมหมวกไต นอกจากนี้ฮอร์โมนอะดรีโนคอร์ติโคโทรปิกยังมีโครงสร้างโปรตีน เนื่องจากโคลีนพบในโครงสร้าง ACTH, การบริโภคอาหารที่อุดมด้วยโคลีนจะเพิ่มกิจกรรม. (ไข่ เนื้อเครื่องใน ควินัว นม)

ฮอร์โมนการเจริญเติบโต

มีโครงสร้างเป็นโปรตีน มีบทบาทในการพัฒนากระดูกและการพัฒนาสติปัญญาในระยะยาว การบริโภคอาหารที่มีแมงกานีสสูง (พืชตระกูลถั่ว เมล็ดพืชน้ำมัน) การบริโภคอาหารที่มีสังกะสีสูง (กุ้ง ปลา หอยนางรม) และการบริโภคอาหารที่อุดมไปด้วยกรดอะมิโน แอล-อาร์จินีน (เนื้อสัตว์ นม ข้าวสาลี ถั่วเหลือง) จะทำให้การทำงานของฮอร์โมนการเจริญเติบโตเพิ่มขึ้น . โดยเฉพาะการเพาะกายและ ออกกำลังกาย ผู้ที่เกี่ยวข้องกับการเจริญเติบโตของกล้ามเนื้อควรให้ฮอร์โมนการเจริญเติบโตทำงานอยู่เพื่อเร่งการพัฒนากล้ามเนื้อ พวกเขาต้องการ.

ฮอร์โมนกระตุ้นต่อมไทรอยด์

มีโครงสร้างเป็นโปรตีน ช่วยกระตุ้นต่อมไทรอยด์ให้หลั่งฮอร์โมน พวกเขาควบคุมอัตราการเผาผลาญพื้นฐาน เนื่องจากหน้าที่นี้จึงเป็นฮอร์โมนที่ส่งผลต่อกิจกรรมการสืบพันธุ์และการเจริญเติบโตและพัฒนาการ ไทอามีน (ตับ วอลนัท เฮเซลนัท พืชตระกูลถั่ว) ไอโอดีน (อาหารทะเล น้ำ ช็อคโกแลต ถั่วเหลือง)

ฮอร์โมนโปรแลกติน

ช่วยกระตุ้นการหลั่งน้ำนม นอกจากนี้การบริโภคแหล่งอาหารที่มีโอเมก้า 3 จะเพิ่มการทำงานของฮอร์โมนโปรแลคติน (วอลนัท, เมล็ดเจีย, ผักโขม, ผักคะน้า)

เซราตัน

เป็นฮอร์โมนสังเคราะห์จากกรดอะมิโนทริปโตเฟน และให้ความสุข ความมีชีวิตชีวา และความมีชีวิตชีวาแก่มนุษย์ ยังควบคุมการเคลื่อนไหวของระบบกล้ามเนื้อในกระเพาะอาหารและลำไส้ การบริโภคอาหารที่อุดมด้วยทริปโตเฟน (ข้าวโอ๊ต วอลนัท ไข่) กรดโฟลิก (ส้ม ผักโขม) โอเมก้า 3 และคาร์โบไฮเดรต จะทำให้ระดับเซโรโทนินเพิ่มขึ้น เซราโทนินยังทำปฏิกิริยากับฮอร์โมนอื่นๆ อีกด้วย ตัวอย่างเช่น ในผู้หญิง เอสโตรเจนที่เพิ่มขึ้นก็เพิ่มเซโรโทนินด้วย ดังนั้นการไม่บริโภคคาร์โบไฮเดรตใดๆ เลยจะทำให้เกิดความทุกข์ เพราะคาร์โบไฮเดรตมีฤทธิ์ช่วยเร่งการไหลเวียนของเลือด จากผลการศึกษาพบว่า อัตราภาวะซึมเศร้าเพิ่มขึ้นในผู้ที่บริโภคคาร์โบไฮเดรตลดลง

ฮอร์โมนต่อมหมวกไต

ฮอร์โมนอะพิเนฟริน

เป็นฮอร์โมนที่มีไทโรซีนเป็นหลัก การหลั่งฮอร์โมนจะเพิ่มขึ้นในสถานการณ์ที่มีความกลัว ความโกรธ และความตื่นเต้น นอกจากนี้ยังช่วยกระตุ้นเอนไซม์ที่จำเป็นในการเปลี่ยนไกลโคเจนเป็นกลูโคส นอกจากนี้เราต้องใส่ใจกับการบริโภคอาหารที่มีไทโรซีนเพื่อเพิ่มการทำงานของฮอร์โมน (อัลมอนด์ อะโวคาโด กล้วย ไข่)

ฮอร์โมนอัลโดสเตอโรน

เป็นฮอร์โมนที่ควบคุมการเผาผลาญแร่ธาตุ การขับโซเดียมเพิ่มขึ้นอันเป็นผลมาจากการขาดฮอร์โมน ดังนั้นการบริโภคอาหารที่มีโซเดียมจึงมีความสำคัญต่อฮอร์โมนชนิดนี้ (มะกอกดอง ชีส ผักชีฝรั่ง ขนมปัง)

ฮอร์โมนคอร์ติซอล

มีผลตรงกันข้ามกับอินซูลินในการเผาผลาญคาร์โบไฮเดรต โปรตีน และไขมัน การหลั่งฮอร์โมนคอร์ติโซนจะเพิ่มขึ้นในกรณีของการบาดเจ็บ ความกลัว และความเครียด หน้าที่ของมันคือกระตุ้นการหลั่งของกระเพาะอาหาร เร่งการผลิตกลูโคสจากโปรตีน

ฮอร์โมนตับอ่อน

ฮอร์โมนอินซูลิน

เป็นฮอร์โมนในโครงสร้างโปรตีน ช่วยให้มั่นใจว่ากลูโคสในเลือดเข้าสู่เซลล์และถูกออกซิไดซ์ในเซลล์และเปลี่ยนเป็นไกลโคเจนในตับและเก็บไว้

กลูคากอนฮอร์โมน

เป็นฮอร์โมนที่หลั่งออกมาในกรณีหิว มันถูกหลั่งออกมาโดยเซลล์อัลฟาของเกาะเล็กเกาะแลงเกอร์ฮานส์ในตับอ่อน มีฤทธิ์ต่อตับและเนื้อเยื่อไขมัน ไม่มีตัวรับกลูคากอนในกล้ามเนื้อ อีกทั้งยังเร่งปฏิกิริยาที่ให้กลูโคสเข้าสู่กระแสเลือด

ฮอร์โมนระบบทางเดินอาหารและเนื้อเยื่อไขมัน

• ความลับ: มันอยู่ในโครงสร้างโปรตีน ช่วยกระตุ้นการหลั่งเอนไซม์ย่อยอาหารจากตับอ่อน
• โคเลซิสโตไคนิน: ควบคุมการเคลื่อนไหวของถุงน้ำดี
• แกสตริน: เป็นฮอร์โมนโปรตีนที่ช่วยกระตุ้นการหลั่งของกระเพาะอาหาร
• เกรลิน: หน้าที่หนึ่งของมันคือป้องกันการสูญเสียพลังงานและกระตุ้นความอยากอาหารโดยการเพิ่มระดับซีรั่มในเลือดก่อนอาหารแต่ละมื้อ ฟังก์ชั่นอีกอย่างหนึ่งคือกระตุ้นฮอร์โมนที่ทำให้เกิดการหลั่งฮอร์โมนการเจริญเติบโต (somatotrope) ซึ่งรับประกันทั้งการพัฒนาของเซลล์และการพัฒนาเซลล์ผ่านไมโทซิส นอกจากนี้ฮอร์โมนเกรลินยังยับยั้งการปล่อยโซมาโตสตาติน ซึ่งยับยั้งฮอร์โมนการเจริญเติบโต ดังนั้นการบริโภคคาร์โบไฮเดรตจึงช่วยลดการปล่อยเกรลิน
• เปปไทด์ YY-36: ช่วยกระตุ้นเส้นประสาทในไฮโปทาลามัสที่สร้างความรู้สึกอิ่ม มันไประงับเส้นประสาทที่ต่อต้านความอยากอาหาร
• เลปติน: หน้าที่หลักคือสมดุลพลังงานและการสร้างสัญญาณความอิ่มตัว ระดับเลปตินที่หมุนเวียนเพิ่มขึ้นควบคู่ไปกับการเพิ่มขึ้นของมวลไขมัน และเมื่อพลังงานเพียงพอถูกเก็บไว้ในเนื้อเยื่อไขมันในไฮโปทาลามัส จะทำให้เกิดการระงับความอยากอาหารและเพิ่มการใช้พลังงาน ปริมาณคาร์โบไฮเดรตจะเพิ่มระดับเลปติน
• อะดิโปเนกติน: มันเพิ่มความไวของอินซูลิน
• พรอสตาแกลนดิน: (A1, S1, E1, E2, F12, F22) ช่วยให้กล้ามเนื้ออ่อนหดตัว เป็นอนุพันธ์ของกรดไขมันไม่อิ่มตัวเชิงซ้อนและฮอร์โมนเหล่านี้ถูกสังเคราะห์ในเนื้อเยื่อที่พวกมันทำงานอยู่